Ultras: Οπαδοί και συγκρούσεις με φόντο την Νάπολη

ultras-netflix

Το Ultras είναι μια ταινία που θα σε καθηλώσει από το πρώτο δευτερόλεπτο. Ο ωμός οπαδισμός και οι βίαιες συγκρούσεις συναντούν τον έρωτα και την λύτρωση με φόντο την πόλη της Νάπολης, γνωστή για το ποδοσφαιρικό της πνεύμα.

Η ταινία θυμίζει σίγουρα το Green Street Hooligans, ωστόσο “στις φλέβες της ρέει λίγο αίμα” από Fight Club και έχει μια μικρή δόση από το American History X.

Η φιλόδοξη και πολλά υποσχόμενη οπτική του σεναριογράφου και σκηνοθέτη της ταινίας, Francesco Lettieri, είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Ultras. “Παντρεύει” με αυθεντικότητα ντοκιμαντέρ και δράμα με μακριές λήψεις και προσεγμένη φωτογραφία.

Πριν την πρώτη σκηνή, η ταινία ανοίγει με μια αποκήρυξη που δηλώνει ότι είναι εξ ολοκλήρου έργο μυθιστοριογραφίας, ότι τα λογότυπα και τα ονόματα δεν βασίζονται στην πραγματικότητα, ότι κανένας ναπολιτάνος ultra δεν συμμετείχε στην παραγωγή του. Ίσως αυτό να μας προετοιμάζει για τον λιτό ρεαλισμό της ταινίας.

 Ο Λεττιέρι σε συνέντευξη που έδωσε, εξηγεί: «Αρχίσαμε να μιλάμε για έναν κόσμο όπου το ποδόσφαιρο ήταν το φόντο, ενώ η ουσία ήταν η πίστη και η αίσθηση της ομάδας. Ηταν πιο λαογραφικό και πολύχρωμο, τώρα είναι πιο σκούρο και πιο βίαιο.»

Η ταινία απεικονίζει τρεις διαφορετικές γενιές οπαδών: οι βετεράνοι που έχουν αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή τους στην ομάδα και είναι τώρα πιο επιφυλακτικοί όσον αφορά τις συγκρούσεις και τα “μπάχαλα”. Οι Pechegno, Gabbiano και Barabba δεν μπορούν να πάνε στο γήπεδο, λόγω απαγόρευσης.

Η νέα γενιά που αποτελεί τον πυρήνα του συνδέσμου και επιχειρεί να αποσχιστεί. Ο νεότερος Angelillo που μεγάλωσε χωρίς πατέρα και με το φάντασμα του αδελφού του που μαχαιρώθηκε κατά τη διάρκεια μιας οπαδικής σύγκρουσης.

Και οι τρεις γενιές συνδέονται με τον Mohican, έναν άνθρωπο που έχει αποποιηθεί τα πάντα. Την οικογένειά του, την αγάπη, μια “φυσιολογική” ζωή. Τώρα που έχει μεγαλώσει, η αστυνομία τον αναγκάζει να παρακολουθεί τα παιχνίδια στην τηλεόραση και να υπογράφει δήλωση παρουσίας κάθε Κυριακή στο τμήμα.

“Στο Mohican έβαλα λίγο από μένα,  χωρίς πολύ αυτοβιογραφία” – λέει ο ηθοποιός που τον υποδύεται. Έχοντας υπάρξει στο παρελθόν μέλος της Camorra και έχοντας βρεθεί στην φυλακή πριν ανακαλύψει το θέατρο.

“Προσπάθησα να τον φανταστώ ως ένας άνθρωπος χωρισμένος στα δύο: από τη μια πλευρά υπάρχουν οι Apache, από την άλλη ένας άνθρωπος που ποτέ δεν είχε μια πραγματική ιστορία αγάπης. Είναι ντροπαλός και συγκρατημένος αλλά όταν γνωρίζει την Terri, την ερωτεύεται. Μια από τις σκηνές που με φόβισε περισσότερο ήταν αυτή στην αποβάθρα με 50 άτομα, στην οποία ο Mohican έπρεπε να ξανακερδίσει την ομάδα που έχασε!»