STORIES

Τα χρόνια μου τα παιδικά!

Μεγαλώνοντας αντιλαμβάνεσαι πως σε αυτή τη ζωή τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Όπως για πάντα δε κράτησε και η ανεμελιά και η τρυφερότητα της παιδικής μας ηλικίας. Μιας περιόδου που σου διαμόρφωσε τον χαρακτήρα και προσωπικότητα σου, σου έδωσε τις πρώτες καλές και κακές εμπειρίες, τα πρώτα σου χτυποκάρδια και πάνω από όλα φιλαράκια που ακόμα και να μη βρίσκεστε πια σίγουρα για το καθένα ξεχωριστά έχεις μια θέση φυλαγμένη στη καρδιά σου.

Παιδιά των 90’s, αργήσαμε να βιώσουμε την έντονη είσοδο των social media στη καθημερινή μας ζωή.

ronaldo zidane

Ένας πιτσιρικάς γεννημένος μετά το 2000 είναι αδύνατο να αντιληφθεί πως είναι να μην έχεις facebook, instagram και το να κανονίζεις με τη παρέα σου από το σταθερό τηλέφωνο. Τις περισσότερες φορές ωστόσο το ραντεβού για μπάλα στο πάρκο ή στην αλάνα ήταν κλεισμένο ήδη από το σχολείο και ναι φίλε το παίρναμε πολύ σοβαρά καθώς η αλάνα στα μάτια μας ήταν το δικό μας στάδιο και όλοι ονειρευόμασταν πως κάποτε θα γίνουμε σαν τον Ζιντάν, τον Ρονάλντο, τον Μπατιστούτα. Μπορεί το όνειρο αυτό να σταμάτησε στην εφηβεία αλλά κανείς δε θα ξεχάσει τα ματωμένα μας γόνατα και τις δυνατές φιλίες που χτίστηκαν στο χώμα.

Πως να καταλάβει ένα παιδί τώρα πως ήταν χωρίς το Youtube, όταν απλά περιμέναμε να φτάσει Σάββατο πρωί να χαζέψουμε παιδικά ή το μεσημεράκι στην ΕΤ1 για να δούμε το ”ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ” και τους ”ΑΤΡΟΜΗΤΟΥΣ’‘. Και αν το χάναμε κάποιος φίλος θα ήταν εκεί για να μας πληροφορήσει τι έγινε. Όπως καρτερικά περιμέναμε και τα αγαπημένα μας σήριαλ στη τηλεόραση καθώς guess what επανάληψη δεν έπαιζε.

Λένε πως οι αναμνήσεις πάντα γλυκαίνουν και ωραιοποιούν τη πραγματικότητα ωστόσο θεωρώ πως προλάβαμε να μεγαλώσουμε σαν παιδιά.

Όχι κολλημένοι πάνω από την οθόνη αλλά κολλημένοι με τις παρέες μας, με τα χόμπι μας, με τις μουσικές που δεν τις είχες στο πιάτο σου σε κάθε λογής πλατφόρμα αλλά έπρεπε να έχεις τους σωστούς φίλους για να σου αντιγράψουν καβατζωτά σε CD ή και σε κασσέτα τα μη mainstream τραγούδια της εποχής. Ειδικά για όσους λατρέψαμε το hip hop αυτό ήταν νόμος, ο ένας να διακινεί υλικό στον άλλο.

Είναι ωραίο που τουλάχιστον τα παιδικά μας χρόνια έχουν μείνει στο μυαλό και στη σκέψη μας, ως μια από τις ομορφότερες και δημιουργικότερες φάσεις της ζωής μας. Είναι ωραίο που γνωρίσαμε την ανθρωπότητα όχι από τα likes αλλά από τη φιλία και τη κουβέντα.. Και όπως λέει και ο Είσβο: Θυμάμαι, ποτέ δε ξεχνώ..

Tags:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *