Θρυλικές μορφές οπαδών των ελληνικών γηπέδων

Τα ελληνικά γήπεδα έχουν φιλοξενήσει άπειρο αριθμό φιλάθλων, που είναι πιστοί στο κυριακάτικο ραντεβού τους (τουλάχιστον προ-κορωνοϊού) με την αγαπημένη τους ομάδα. Από τις μεγαλύτερες ομάδες της χώρας μέχρι τα τοπικά, κάποιοι από αυτούς ξεχώρισαν για την αγνή τους αγάπη και έγιναν εμβλήματα για τις εξέδρες που τους φιλοξενούσαν. Τρελοί και ωραίοι όπως λέμε, άλλοι ακόμη μαζί μας και άλλοι στα κλαμπ “Του Παραδείσου”, έκαναν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο, πιο μαγικές τις Κυριακές.

Αττίλιο

Παμ παπαμ παπαπαμμμμ. Τρομπέτα. Τα χέρια ψηλά και παλαμάκια. O-ΛΥ-ΜΠΙ-Α-ΚΟΣ. Οι απανταχού φίλοι και μη του Ολυμπιακού, γνωρίζουν την μορφή του Αττίλιο πιο καλά και από τα γκολ του Τζόλε. Η εμβληματική, συμπαθέστατη “παχουλοκομψή” φιγούρα του Αττίλιο είχε την χαρά να στολίσει τις κερκίδες του “Γεώργιος Καραϊσκάκης” και να δίνει το πρώτο σύνθημα. Λες και αν δεν έπαιζε ο Αττίλιο την τρομπέτα του δεν ξεκινούσε ο αγώνας. Από τις θέσεις των επισήμων, ως τις κερκίδες των φανατικών, όλοι σιωπούσαν στο άκουσμα της “θρυλικής” τρομπέτας. Δυστυχώς, “έφυγε” από τη ζωή (11/11/1994) πριν προλάβει να αντικρίσει την ποδοσφαιρική αναγέννηση του Ολυμπιακού (του).

Εθνικάρας

“Α ΡΕ ΕΘΝΙΚΑΑΑΑΑΡΑΑΑΑ”. Η έταιρη ομάδα του Πειραιά, ο Εθνικός, έχει την την τιμή να φιλοξενεί στα οπαδικά της στρώματα, τον Εθνικάρα. Μια σχέση αιώνιας πίστης με μόνο παρονομαστή την αγνή αγάπη και την χαρά του ποδοσφαίρου. Ο Εθνικάρας πάντα παρών για τον Εθνικό Πειραιά. Σε κρύα, σε βροχές, στα μακρινά εκτός, ο Εθνικάρας πάντα εκεί. Από το 1956 έως το 2014, σύμφωνα με τον ίδιο, έχασε μόνο 12 αγώνες. Οι 11 γιατί ήταν άρρωστος. Η μία, γιατί…παντρευόταν. Έγινε τραγούδι από τον Νίκο Καρβέλα, με τίτλο “Α ρε εθνικάρα”. Στη λίστα με τους οπαδούς που έχουν τιμήσει τον Εθνικάρα συμπεριλαμβάνονται οι οπαδοί της Ηλιούπολης, του Πανθρακικού, του Παναιτωλικού, της Δόξας Δράμας και του ΠΑΣ Γιάννενα.

 

Τι να πρωτογράψει κανείς για τον θρυλικό Μητσάρα της Νέας Σμύρνης και της Καλλιθέας. Αστείρευτο χιούμορ, πάντα χαμογελαστός, πάντα “to the point” που λέμε. Ήδη από τις πρώτες του επισκέψεις στα ελληνικά γήπεδα, έκανε δύσκολη τη ζωή των αστυνομικών, πειράζοντας τους, αλλά και επιχειρώντας να εισβάλει στον αγωνιστικό χώρο. Όταν πια είχε ήδη σταμπαριστεί από την αστυνομία, έψαχνε για νέα “τεχνάσματα” παρέμβασης. Ένα από αυτά ήταν να πηγαίνει στους ποδοσφαιριστές ή στους προπονητές, την ώρα που μιλούσαν στις κάμερες, να σηκώνεται στις μύτες των ποδιών του από πίσω τους και απλά να χαμογελάει. Ένας αστικός μύθος λέει ότι βρισκόταν ταυτόχρονα σε πλάνα από ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ και του Πανιωνίου στη Νέα Σμύρνη!  Είχε την συνήθεια (που έγινε λατρεία) να πηγαίνει στο γήπεδο, κρατώντας τα γνωστά του πλακάτ. Ο Μητσάρας δεν ήταν μόνο οπαδός. Ήταν ένας βαθιά αντιφασίστας και αντιρατιστής άνθρωπος. Τα λόγια που έγραφε πάνω στα πλακάτ του, ήταν λίγα αλλά δυνατά. Ένα από τα πιο διάσημα πλακάτ του ήταν αυτό για την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από αστυνομικό.

O Μητσάρας σε μια ιστορική στιγμή
Την κατάληξη που είχε δεν την γνωρίζει κανείς. Ενώ φίλοι και συγγενείς τον αποχαιρετούσαν στις 10 Οκτωβρίου 2014, λίγες μέρες μετά όλα ανατράπηκαν. Η αδελφή του τον αναζητούσε στο “Φως στο Τούνελ”. Η ίδια δήλωσε ότι ποτέ δεν βρέθηκε ούτε ένα ίχνος του Δημήτρη Γαλάνη, αρά δεν ήταν νεκρός, αλλά αγνοούμενος. Δυστυχώς δεν βρέθηκε ποτέ. Όπως και να χει, η φιγούρα του Μητσάρα λείπει.

Τάσος Κωτούλας

Η “ασπρόμαυρη τρομπέτα” έχει συντροφεύσει σημαντικές στιγμές του Δικέφαλου του Βορρά, σε όποιο σημείο του χάρτη που έχει ταξιδέψει. Γαλουχήθηκε από μικρός στην κερκίδα του ΠΑΟΚ, παίζοντας τρομπέτα δίπλα στον μεγάλο Λαυρέντη Ζαφειριάδη.  Ένα πραγματικό διαμάντι, όχι μόνο για την Τούμπα, αλλά και για όλα τα ελληνικά γήπεδα. Ο Σερραίος Τάσος Κωτούλας παιανίζει και για την Εθνική Ελλάδος, καθώς πια, ως μέλος του “Γαλανόλευκου Φάρου”, βρίσκεται κοντά στην “μεγάλη αγαπημένη” των Ελλήνων, όπου κι αν παίζει αυτή. Άξιο αναφοράς είναι το ήθος του Τάσου Κωτούλα, που έχει δηλώσει ότι θέλει και ο Άρης και ο Ηρακλής να παίζουν μόνιμα στην μεγάλη κατηγορία και να μην βρίσκονται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Χάιδω

Η Χάιδω είναι η Μεγάλη Κυρία της “κυανόλευκης” οπαδοσύνης, που έχει κερδίσει τον σεβασμό όλων των φιλάθλων της Ελλάδας. Γνώρισε την τρέλα του Γηραιού από τον άντρα της, στα 15 της. Τότε ερωτεύτηκε τον Ηρακλή και από τότε τον ακολουθεί πιστά παντού, σε όλα τα αθλήματα. Στο σαλόνι της υπάρχει ένα μεγάλο κάδρο του δικού της (και δικού μας) πολυαγαπημένου, του Βασίλη Χατζηπαναγή. Η κυρία Χάιδω μπαίνει στο Καυτατζόγλειο, σε όποια θύρα θέλει, βάζει μέσα όσους ξέρει ότι δεν έχουν να πληρώσουν εισιτήριο και αν κρυώσει, επισκέπτεται την σουίτα. Ποιος άλλωστε μπορεί να της χαλάσει το χατίρι. Η γλυκύτατη κυρία Χάιδω έχει δηλώσει ότι θα πηγαίνει να βλέπει τον Ηρακλή, μέχρι να κλείσει τα μάτια της.

Νίκος Ξηροκώστας

Η πιο αγαπητή μορφή της ORIGINAL, ο Νίκος Ξηροκώστας, είναι η ζωντανή απόδειξη του ελληνικού οπαδικού κινήματος, ότι ο πόνος μπορεί να μετατραπεί σε ακούραστο κουράγιο. Νεαρός ακόμη, τραυματίστηκε σοβαρά στο Χαριλάου το ’95, με αποτέλεσμα να τσακίσει την σπονδυλική του στήλη και να καθηλωθεί για την υπόλοιπη ζωή του σε αναπηρικό καροτσάκι. Ο Νίκος Ξηροκώστας βρέθηκε τότε σε έναν αγώνα μεταξύ Άρη και ΑΕΚ στου Χαριλάου, που παρόλο το γήπεδο είχε κριθεί ακατάλληλο, στριμώχθηκε μαζί με άλλους οπαδούς της Ένωσης στις εξέδρες και έπεσε το κιγκλίδωμα πάνω του. Με αυτό το γεγονός πόνεσε όλη η οικογένεια της ΑΕΚ. Αυτό όμως δεν άφησε τον Νίκο να βρεθεί μακριά από την ομάδα του και να συνεχίζει να δίνει τον δυνατότερο παλμό στην εξέδρα.

Ντόκεν

Ο αθεράπευτα ρομαντικός της Θύρας 13, από τη γειτονιά του Γκύζη, κέρδισε το παρατσούκλι “Ντόκεν”, από τον παλιό ποδοσφαιριστή του Παναθηναϊκού, Άρνε Ντόκεν, εξαιτίας της ομοιότητας τους. Ασπαζόμενος το “Against Modern Football” και πιστός στο κυριακάτικο ραντεβού του με την Λεωφόρο, εντάχθηκε από μικρό παιδί στις οπαδικές τάξεις της Θύρας 13. Γνωστή ιστορία της πράσινης εξέδρας λέει ότι ο Ντόκεν είχε πάει κρυφά από τους γονείς του, ταξίδι στην Καστοριά, για να δει τον Παναθηναϊκό. Αξέχαστο έχει παραμείνει το σκηνικό όπου ο αείμνηστος Κουκ του Άρη έτρεξε να αγκαλιάσει τον Ντόκεν, κατά την διάρκεια της αναμέτρησης των δύο ομάδων στο «Νick Galis Hall». Από τότε τους συνέδεσε μια βαθιά φιλία. Αποτελεί πηγή έμπνευσης και χαίρει βαθιάς εκτίμησης από ολόκληρο το ευρωπαϊκό οπαδικό κίνημα.

Κουκ

“Με πήρανε μια μέρα από το χέρι και με φέρανε στο Χαριλάου…” Κάπως έτσι ξεκίνησε το οπαδικό ταξίδι του αείμνηστου Κουκ στην Super 3. Ο “ψηλός με τα αργεντίνικα συνθήματα”, που αγαπούσε την Μπόκα, σκορπούσε πάντα το χαμόγελο στους Αρειανούς. Παλιάς κοπής οπαδός, έγραψε πολλά χιλιόμετρα για τους κιτρινόμαυρους του Βορρά και κέρδισε τον ύψιστο σεβασμό από όλα τα ελληνικά και μη πέταλα. Στα 55 του χρόνια και μετά από μάχη με την επάρατη νόσο, πέρασε στην αιωνιότητα, σκορπώντας θλίψη σε όλο το οπαδικό κίνημα. Μερικά από τα τελευταία του λόγια ήταν: “Πέστε τους να με αφήσουν φύγω από εδώ, αύριο παίζει ο ΑΡΗΣ“.