STORIES

Σολομόν Αρούχ: Ο Ελληνοεβραίος πυγμάχος που γλίτωσε από τους Ναζί παίζοντας box! (pics & vid)

Οι γροθιές του, του έσωσαν την ζωή στο κολαστήριο του Άουσβιτς, απ’ όπου και επέζησε. Η ζωή του έγινε ταινία.

Ο Σολομόν Αρούχ ήταν κορυφαίος Ελληνοεβραίος πυγμάχος. Γεννήθηκε την 1/1/1923 στη Θεσσαλονίκη, σε μια πολυμελή οικογένεια. Ο πατέρας του ήταν τυφλός και εργαζόταν ως λιμενεργάτης, όπως και ο ίδιος και ο αδελφός του. Μικρός ακόμη, γράφτηκε στον σύλλογο “Μακαμπή Θεσσαλονίκης” στο τμήμα της πυγμαχίας. Αργότερα θα αποτελέσει μέλος και της πυγμαχικής ομάδας του Άρη Θεσσαλονίκης. Με τα χρώματα του Άρη, θα ξεχωρίσει όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά ως Βαλκανιονίκης. Από το 1937 έως το 1939 είχε σημειώσει 24 συνεχόμενες νίκες με νοκ άουτ. Ο τύπος της εποχής τον αποκαλούσε “Αρουχάκη” ή “Σαλαμώ” σε παραφθορά του ονόματος του. Λόγω της ιδιαίτερης κίνησης μέσα στο ρινγκ του είχε δοθεί το παρατσούκλι «Ballet Dancer – Χορευτής μπαλέτου».

Είναι η εποχή που οι Έλληνες Εβραίοι αθλητές μεσουρανούν στη Θεσσαλονίκη. Ανάμεσα τους ο δρομέας μέσων αποστάσεων βαλκανιονίκης Λέων Πασύ, ο νεότερος αδελφός του Τζακ Πασύ, ο δρομέας και διεθνής ποδοσφαιριστής Αλβέρτο Ναχμία, πρώτος σκόρερ στην ιστορία της εθνικής ομάδος ποδοσφαίρου στην αναμέτρησή της με την Ιταλία το 1929, οι σπρίντερ Μωρίς Κοέν και Αλέγκρα Γκατένιο του Ηρακλή, η αήττητη ομάδα πυγμαχίας με επικεφαλής τον Ντίνο Ουζιέλ και οι Τζάκο Ραζόν, Μάρκο Αζούζ, φυσικά ο Σολομόν Αρούχ, που κυριάρχησαν προπολεμικά στα ερασιτεχνικά ρινγκ.

Τμήμα πυγμαχίας Γ.Σ. Μακαμπή Θεσσαλονίκης
Τμήμα πυγμαχίας Γ.Σ. Μακαμπή Θεσσαλονίκης

Το 1940 βρέθηκε να είναι υποψήφιος για την ελληνική αποστολή των Ολυμπιακών αγώνων, που δεν έγιναν ποτέ.

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, θα τον βρει εμμεσω της στρατιωτικής του θητείας, στις ένοπλες δυνάμεις, στο αλβανικό μέτωπο. Και εκεί ο Σολομόν θα συμμετάσχει στην στην πυγμαχική ομάδα. Δυστυχώς όμως, τρία χρόνια αργότερα, θα εκτοπιστεί με την οικογένεια του στο Άουσβιτς, μαζί με ακόμη 46.091 Θεσσαλονικείς Εβραίους.

«Μετά από μέρες στριμωγμένοι στα βαγόνια με τους γονείς του, τις τρεις νεότερες αδερφές του και τον αδερφό του, φτάνουμε στο κολαστήριο του Άουσβιτς. Η μάνα μου και οι αδερφές μου στέλνονται στους θαλάμους αερίων και θανατώνονται. Ο πατέρας θα δολοφονηθεί με τον ίδιο τρόπο αργότερα όταν θα είναι πια αδύναμος να δουλέψει, ενώ θα εκτελέσουν με μια σφαίρα τον αδερφό του όταν θα αρνηθεί να ακολουθήσει τις εντολές τους».

Ο Σολομόν καταφέρνει και επιβιώνει στο Άουσβιτς, κερδίζοντας αγώνες πυγμαχίας με άλλους Εβραίους και Ρομά πυγμάχους επίσης κρατούμενους. Όποιος έχανε; Κατέληγε στους θαλάμους αερίων. Τους αγώνες παρακολουθούσαν οι Γερμανοί στρατιώτες και στοιχημάτιζαν μεγάλα ποσά. Οι νίκες του εξασφαλίζουν περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης αφού τοποθετείται για εργασία στη κουζίνα. Έτσι βρίσκει την ευκαιρία να κλέβει τροφή και να την προσφέρει στους συγκρατούμενους του. Υπό αυτές τις συνθήκες και έχοντας στο μυαλό του, την επιβίωση, ο κρατούμενος 136954, πέτυχε 208 νοκ άουτ και πάνω από 100 συνεχόμενες νίκες.

Ο Σολομόν Αρούχ
Ο Σολομόν Αρούχ

«Κάθε Σάββατο και Τετάρτη σε μια αποθήκη, γεμάτη από καπνό από τα τσιγάρα Γερμανών στρατιωτικών και αξιωματικών, έπαιζα σε αγώνες. Ο νικητής κέρδιζε ένα καρβέλι ψωμί και ένα πιάτο σούπα. Πολλές φορές ο ηττημένος είτε πήγαινε στο απόσπασμα είτε οδηγούνταν στον θάλαμο αερίων»

Το 1945, όπου απελευθερώνουν οι σοβιετικές δυνάμεις το Άουσβιτς, ο Σολομόν, θα αναζητήσει την οικογένεια του σε άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Δεν θα καταφέρει να βρει κανέναν τους ζωντανό, ωστόσο έτσι θα γνωρίσει την μετέπειτα σύζυγο του, επίσης Θεσσαλονικιά, Μάρθα Γιεχέλ. Οι δυο τους, θα αρχίσουν την νέα κοινή ζωή τους στην Παλαιστίνη. Μετά την κήρυξη ανεξαρτησίας του Ισραήλ ,το 1948 θα πολεμήσει με τον Ισραηλινό στρατό όπως και το 1966 στον πόλεμο των έξι ημερών. Στο Ισραήλ άρχισε να παίρνει πάλι μέρος σε αγώνες και το 1955 έπαιξε τον πρώτο του επαγγελματικό αγώνα. Αργότερα γίνεται ιδιοκτήτης μεταφορικής και ναυτιλιακής εταιρίας, με έδρα το Tel Aviv. Με την Marta απέκτησαν 4 παιδιά (κ των οποίων ο Λέλος Αρούχ, αποτέλεσε σημαίνον διοικητικό στέλεχος του τμήματος μπάσκετ του Άρη Θεσσαλονίκης) και 12 εγγόνια. Στο Ισραήλ ο Αρούχ έδωσε πολλές ομιλίες που αφηγούνταν την ζωή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Μάλιστα, το 1989 γυρίστηκε από τον σκηνοθέτη Ρόμπερτ Γιάνγκ η ταινία “Θρίαμβος του πνεύματος” (Triumph of the spirit) που βασίστηκε στην ζωή του Αρούχ στο στρατόπεδο του Άουσβιτς. Για τις ανάγκες της ταινίας ο Αρούχ επέστρεψε ξανά στο Άουσβιτς σαν τεχνικός σύμβουλος του σκηνοθέτη όπου παρέδωσε και μαθήματα πυγμαχίας στον πρωταγωνιστή Γουίλεμ Νταφόε.

Σε συνέντευξη που είχε δώσει το 1990, στο αμερικανικό «People» είχε αποκαλύψει πως όταν έφτασε στο στρατόπεδο, συνάντησε ένα γνωστό του από την πόλη του, ο οποίος είχε συμπληρώσει αρκετούς μήνες ως κρατούμενος.

..Τον ρώτησε πού ήταν οι κοινοί τους γνωστοί. «Μου απάντησε πως όλοι ήταν νεκροί. Ότι τους είχαν κάψει. Σκέφτηκα πως έχει τρελαθεί. Αφότου πέρασε τη στάνταρ διαδικασία (της απολύμανσης και της απόκτησης αριθμού) είδε ένα μεγάλο αυτοκίνητο των SS να πλησιάζει προς το μέρος όπου ήταν οι κρατούμενοι. Κατέβηκε ένας διοικητής («θυμάμαι το όνομα του ήταν Hans«) και ζήτησε να μάθει «αν κάποιος από εμάς ήξερε πυγμαχία ή πάλη. Σήκωσα το χέρι μου. Του είπα πως είμαι πυγμάχος. Δεν με πίστεψε. Μου είπε πως ήμουν κοντός (1.67). Χάραξε στο χώμα ένα ρινγκ και με ρώτησε αν ήμουν έτοιμος να δώσω τον πρώτο μου αγώνα. Ήμουν πολύ φοβισμένος. Ήμουν και εξαντλημένος, γιατί δεν είχα κλείσει μάτι όλο το βράδυ, ενώ δεν είχα φάει τίποτα. Είπα ωστόσο, πως είμαι έτοιμος.» Ο αξιωματούχος του έδωσε ένα ζευγάρι γάντια, κάλεσε έναν άλλον κρατούμενο «τον Chaim, που ήταν μεταξύ των πυγμάχων του διοικητή» και το ματς ξεκίνησε.

Ήταν το πρώτο από τα 200 που έδωσε σε δυο χρόνια…

«Στον πρώτο γύρο εκτίμησα την κατάσταση που είχα απέναντι μου και κατάλαβα πως μπορώ να κερδίσω. Δεν ήμουν όμως, σίγουρος αν έπρεπε να το κάνω αυτό, αν έπρεπε να νικήσω. Ο διοικητής ήταν ο διαιτητής και στο δεύτερο γύρο, ξεκίνησα να χτυπώ τον αντίπαλο μου. Με την άκρη του ματιού, είδα τον Hans να χαμογελά. Πήρα θάρρος. Στον τρίτο γύρο συνέχισα να κυριαρχώ και τελικά έβγαλα knock out τον Chaim. Ο Hans μου είπε «ω Θεέ μου, από πού ήλθε αυτός;». Του απάντησα «αν έχεις έναν καλό μποξέρ, φέρτον μου και θα σου δείξω τι πραγματικά μπορώ να κάνω». Είκοσι λεπτά αργότερα, είχε απέναντι του έναν Τσεχοσλοβάκο κρατούμενο, ο οποίος ήταν 1.83. «Έπρεπε να σηκώσω το κεφάλι, για να τον βρω στο στομάχι και να τυλιχτεί στα δυο. Τότε ήταν που πείστηκε ο Hans πως ήμουν καλός.»

Τότε ήταν που τον ειδοποίησε για το μέλλον του. «Οι κανόνες ήταν απλοί. Παίζαμε μέχρι να βγει κάποιος knock out ή έως ότου βαρεθούν οι Ναζί. Αρνούνταν να φύγουν, αν δεν δουν αίμα. Θύμιζαν περισσότερο κοκορομαχίες και διεξάγονταν κάθε Τετάρτη και κάθε Κυριακή, σε μια αποθήκη γεμάτη καπνό, με τους φρουρούς να πίνουν και να στοιχηματίζουν. Σκότωναν όποιον έκριναν ως αδύναμο. Τιμωρούσαν όποιον έχανε. Εκείνος κέρδιζε και το βραβείο του ήταν ένα καρβέλι ψωμί έπειτα από κάθε νίκη.» Έδωσε 208 αγώνες, κέρδισε τους 206 και είχε δυο ισοπαλίες. «Πριν κάθε αγώνα έτρεμα. Ήμουν χάλια. Όταν έφτανα στο ρινγκ, ήξερα πως αν δείξω συμπόνοια, θα χάσω τη ζωή μου. Δεν είχα επιλογές.» 

Έφυγε από τη ζωή, στις 26 Απριλίου του 2009, στο Τελ Αβίβ.

ΣΟΛΟΜΟΝ ΑΡΟΥΧ ~ (1923-2009)
ΣΟΛΟΜΟΝ ΑΡΟΥΧ – (1923-2009)
Tags:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *