Νίκος Ρωμανός: Η βραδιά που άλλαξε τη ζωή του, ο Μαύρος Δεκέμβρης και η φυλακή

Ο Νίκος Ρωμανός έρχεται πάντα στη θύμηση μας τέτοιες μέρες. Τις πρώτες μέρες του Δεκέμβρη. Τον θυμόμαστε γιατί ανήμερα της ονομαστικής του εορτής, έχοντας βγει έξω με την παρέα του, θα ζήσει κάτι το οποίο θα του αλλάξει τη ζωή. Η δολοφονία του φίλου του, Αλέξη Γρηγορόπουλου, από τον αστυνομικό Επαμεινώνδα Κορκονέα. Ήταν αυτός που έζησε, που άλλαξε μέσα του. Μέσα σε μια νύχτα πέθανε το παιδί μέσα του και γεννήθηκε ο άντρας που ήθελε να αποδώσει δικαιοσύνη.

Γόνος Νάσιουτζικ

Ο Νίκος Ρωμανός είναι εγγονός του Αθανάσιου Νάσιουτζικ, που είχε πρωταγωνιστήσει το 1984 στο αποκαλούμενο έγκλημα στο Κολωνάκι. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1984 διεπράχθη ένα στυγερό έγκλημα: ο 73χρονος συγγραφέας Αθανάσιος Διαμαντόπουλος δολοφονήθηκε αποτρόπαια με 97 κτυπήματα σφυριού. Τα 94 από αυτά του πολτοποίησαν το κεφάλι. Για το έγκλημα κατηγορήθηκε, δικάστηκε και φυλακίστηκε ο παππούς του Νίκου Ρωμανού, Αθανάσιος Νάσιουτζικ.

Αθανάσιος Νάσιουτζικ
Αθανάσιος Νάσιουτζικ

Μόνο που όπως αποδείχτηκε έπειτα από έναν δικαστικό μαραθώνιο, ο οποίος διήρκεσε 9 χρόνια, η «υπόθεση» παίχτηκε μεταξύ πνευματικών ανθρώπων του προοδευτικού χώρου, με πρωταγωνιστή τον Αθανάσιο Νάσιουτζικ, ο οποίος καταδικάστηκε ότι σκότωσε τον ομότεχνό του με 97 σφυριές στο κεφάλι.

Αφησε ιστορία το έγκλημα στο Κολωνάκι

Όπως ήταν φυσικό αυτή η άγρια δολοφονία συντάραξε την ελληνική κοινωνία και έμεινε στα αστυνομικά χρονικά γνωστό ως το «Έγκλημα στο Κολωνάκι». Ο ιατροδικαστής είχε πει ότι όλα τα χτυπήματα ήταν στο κεφάλι, σα να ήθελε ο δράστης να εξαφανίσει τον εγκέφαλο του θύματος.

Χωρίς να έχει λάβει καμία σχετική νομική συμβουλή, ο Θανάσης Νάσιουτζικ κάλεσε στο σπίτι του τους δημοσιογράφους για να τους πείσει ότι είναι αθώος. Δείχνοντας τα χέρια του που έτρεμαν, τους ρώτησε: «Γίνεται με αυτά τα χέρια να σκοτώσω άνθρωπο;». Οι δημοσιογράφοι του επισήμαναν ότι αυτό ακριβώς έλεγε η Αστυνομία, ότι, δηλαδή, το χέρι που σκότωσε τον Διαμαντόπουλο ήταν αδύναμο και ασταθές, γι’ αυτό και χρειάστηκε 97 χτυπήματα. Ο Νάσιουτζικ έδειξε να τα χάνει και λίγο καιρό αργότερα από μάρτυρας θα γινόταν κατηγορούμενος. Την Πρωταπριλιά του 1985 ο ανακριτής τον κάλεσε σε απολογία. Με σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα κρίθηκε προφυλακιστέος.

Άλλοι είπαν ότι ζήλευε την ιδιοφυή πένα του. Άλλοι επειδή το θύμα τον σαμποτάρισε στις εκλογές του Συλλόγου Ελλήνων Λογοτεχνών.

Τον Νάσιουτζικ δεν τον είχε δει κανείς ούτε να μπαίνει ούτε να βγαίνει από το διαμέρισμα του Διαμαντόπουλου ούτε καν στον χώρο της πολυκατοικίας.

Μια δημοσιογράφος που έμενε στον κάτω όροφο, η Βικτωρία Νταγκουνάκη, είχε πει ότι άκουσε έναν άντρα από τον πάνω όροφο να φωνάζει «μη Θανάση, έλεος μη το κάνεις». Δεν υπήρχαν αποδεικτικά μέσα. Όμως ο Νάσιουτζικ είχε κάνει ένα λάθος. Προσπάθησε να δημιουργήσει άλλοθι. Ενώ δεν τον είχε δει κανείς και δεν υπήρχαν αποδεικτικά στοιχεία για την ενοχή του, μόλις έγινε το έγκλημα τηλεφώνησε στην γραμματέα της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και της είπε «γεια σου τι κάνεις, έτσι σε πήρα, δεν σε θέλω κάτι. Σου τηλεφωνώ από το σπίτι μου».

Την άλλη μέρα, όταν η αστυνομία πήγε στην Ένωση Λογοτεχνών για να πάρει καταθέσεις, ο Νάσιουτζικ πήγε στη γραμματέα και της είπε: «Σε παρακαλώ αν σε ρωτήσουν, πες ότι εσύ μου τηλεφώνησες στο σπίτι μου». Ο ίδιος, έβαλε ακόμα μια μάρτυρα να πει ότι της είχε μεταφέρει ο κηπουρός πως το πρωινό εκείνης της μέρας τον είδε στο σπίτι. Κατέρρευσαν τα δυο άλλοθι αυτά και δικάστηκε ισόβια πρωτόδικα».

Η δικαστική διαμάχη κράτησε σχεδόν δέκα χρόνια και σημάδεψε τη δεκαετία του ’80. Αρχικά κρίθηκε ένοχος για τη δολοφονία του επίσης λογοτέχνη Θανάση Διαμαντόπουλου, μετά αθώος λόγω αμφιβολιών, μετά από παρέμβαση του εισαγγελέα ξανέγινε δίκη μέχρι που ξανακρίθηκε οριστικά ένοχος το 1993.

Στις 18 Απριλίου 1995, με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Πειραιά αποφυλακίστηκε ο Αθανάσιος Νάσιουτζικ, ο οποίος είχε καταδικαστεί σε 15ετή κάθειρξη.

Ιστορική στα δικαστικά χρονικά έμεινε και η διαμάχη των δύο δικηγόρων, του Αλέξανδρου Λυκουρέζου για την οικογένεια Νάσιουτζικ, του Νίκου Κωνσταντόπουλου για την οικογένεια Διαμαντόπουλου.

Νάσιουζικ Λυκουρέζος
Αθανάσιος Νάσιουτζικ – Αλέξανδρος Λυκουρέζος

Η Παυλίνα Νάσιουτζικ, μητέρα του Νίκου Ρωμανού είναι συγγραφέας. Στις «Μαμάδες Βορείων Προαστίων» (Μελάνι)- το πρώτο μυθιστόρημά της που την έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό- «φωτογράφιζε» όλες τις γνωστές της και τις κορόιδευε για τα ήθη τους, ωστόσο ο τρόπος της, αν και δηλητηριώδης, δεν σήκωνε μήνυση.

Στο «Τόση λίγη αλήθεια» ασχολείται με την υπόθεση Νάσιουτζικ εκ των έσω (Μελάνι) . Μιλάει με τη μεγαλύτερη κατανόηση, σχεδόν με συμπάθεια, για τον Παναγιώτη Διαμαντόπουλο ο οποίος το 1984 μήνυσε τον 62χρονο τότε συγγραφέα- πρόεδρο της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, και επιχειρηματία πατέρα της για τον φόνο του δικού του πατέρα- και δικαιώθηκε.

Σαν να διαδραματίστηκε αλλού η «υπόθεση Νάσιουτζικ»- σε κάποια αθέατα κέντρα. Δευτερότοκη κόρη του η συγγραφέας, αποφάσισε να ξαναγράψει την ιστορία του αναθεωρώντας την για να αποκαταστήσει τον θύτη, ως θύμα σκευωρίας.

Χωρίς όμως να βουτάει στα βαθιά, χωρίς να ασχολείται με την επιχειρηματολογία της πολιτικής αγωγής ή να φέρνει στο φως νέα στοιχεία, αλλά προσεγγίζοντας το θέμα από την «ανθρώπινη» πλευρά του, με την άνεση κατά συνέπειαν των ακροβατικών κινήσεων που της επιτρέπονται. Άλλωστε, έξυπνα τιτλοφορεί το βιβλίο της «μυθιστόρημα», και εμφανίζεται στις σελίδες του ως Ελβίρα- ενώ όλοι οι άλλοι, από τον θείο της Ζαφείρη μέχρι τον Βαγγέλη Ρωχάμη που προστάτευε, λέει, τον πατέρα της στον Κορυδαλλό, παρελαύνουν με τα πραγματικά ονόματά τους.

Η Παυλίνα Νάσιουτζικ σπούδασε φιλολογία στη Φιλοσοφική του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου και είναι διδάκτωρ Φιλοσοφίας. Έχει λάβει μέρος σε διεθνή ιστορικά συνέδρια και έχει γράψει βιβλία για τη νεότερη ιστορία ενώ έγινε διάσημη με τα «Μαμάδες βορείων προαστίων», «Κάψτε τα νυφικά» και «Μύκονος μπλουζ».

Η καταραμένη νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου

“Καθόμουν εγώ, ο Αλέξανδρος και κάποια άλλα παιδιά στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου όπως κάναμε σχεδόν σε καθημερινή βάση.

Μετά από λίγη ώρα ήρθε ένας σύντροφος και μας πρότεινε να πάμε στην Χαριλάου Τρικούπη να περιμένουμε να περάσει κάποιο περιπολικό για να του πετάξουμε κάτι πέτρες που είχε μαζέψει. Όντως λοιπόν πήγαμε και περιμέναμε ενώ ο Αλέξανδρος καθόταν πιο πίσω. Μετά από λίγη ώρα πέρασε το περιπολικό με τον Κορκονέα και τον Σαραλιότη.

Χωρίς να το ξέρω το πλήρωμα του χρόνου είχε φτάσει για όλους μας, ήταν η στιγμή που θα άλλαζε τα πάντα. Η κλεψύδρα της ζωής γύρισε την στιγμή που η πέτρα έπεφτε πάνω στο περιπολικό του Κορκονέα. Στην συνέχεια γυρίσαμε και καθίσαμε στον πεζόδρομο μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά ενώ ο Κορκονέας με τον Σαραλιώτη πέρασαν με το περιπολικό από την Ζωοδόχου Πηγής για να δουν ποιοι τους επιτέθηκαν εκεί ξαναπετάχτηκαν από μας προς το περιπολικό κάποια μικροαντικείμενα, αφού λοιπόν είδαν την παρέα μας πήγαν πάρκαραν το περιπολικό στην διμοιρία των ΜΑΤ που φυλούσε τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ και κατέβηκαν πεζοί στην συμβολή των οδών Τζαβέλα και Ζωοδόχου Πηγής.

Μόλις είδαμε τους μπάτσους σηκωθήκαμε για να φύγουμε καθώς πιστέψαμε ότι μαζί με αυτούς θα είχε έρθει και η διμοιρία των ΜΑΤ όπως γίνετε συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις. Εκείνη την στιγμή οι δυο μπάτσοι άρχισαν να βρίζουν και τότε παρατηρήσαμε ότι είχαν έρθει μόνοι τους χωρίς κάποια υποστηρικτική αστυνομική δύναμη. Έτσι κάποιοι από εμάς κινήθηκαν προς το μέρος τους και ο Αλέξανδρος ο οποίος είχε πάει πιο μπροστά τους πέταξε κάτι μπουκάλια μπύρας από αυτά που πίναμε. Μετά από ελάχιστα δευτερόλεπτα ο Κορκονέας έβγαλε το όπλο του και ολοκλήρωσε με σφαίρες την συγκεκριμένη αντιπαράθεση που είχε ξεκινήσει πριν λίγη ώρα.

Μια σφαίρα στην καρδιά του Αλέξανδρου για να κλείσει ο κύκλος της παντοδυναμίας της κρατικής μηχανής. Μια κηλίδα από αίμα στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου για να ανοίξει ο κύκλος της εξέγερσης που έκανε συντρίμμια την έννομη τάξη και έσπειρε το χάος και την αναρχία σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας”.

Ο Μαύρος Δεκέμβρης

«Ο Αλέξανδρος λοιπόν είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της ιστορίας, δεν ξέρω να πω τι θα γινότανε αν είχαν εξελιχτεί αλλιώς τα γεγονότα, εξάλλου το αν δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον εσωτερικό δαίμονα του πληγωμένου. Μπορώ όμως να πω για αυτό που ήταν ο Αλέξανδρος μέχρι να πέσει νεκρός από τις σφαίρες του μπάτσου. Στην μικρή μα περιπετειώδη ζωή του έζησε αυθεντικά, ήταν ένας νεαρός εξεγερμένος γοητευμένος με την ιδέα της αναρχίας σαν αυτούς που τώρα καταλαμβάνουν τα στενά της πόλης εκτοξεύουν μολότοφ στους μπάτσους και καίνε περιπολικά της αστυνομίας, ήταν ανυπότακτος και πεισματάρης, ήταν ένας άνθρωπος ειλικρινής με ευγενική ψυχή και ανιδιοτελή κίνητρα σε ότι και αν έκανε. Ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε με ένταση τα πάθη του και τις απογοητεύσεις του.

Αγάπησε και αγαπήθηκε από πολλούς συντρόφους και θα είναι πάντα ένα σημείο αναφοράς για πολλούς ανθρώπους οι περισσότεροι από τους οποίους βρίσκονται αιχμάλωτοι στις φυλακές της δημοκρατίας. Και μπορεί να λείπει από κοντά μας αλλά ξέρω ότι συνεχίζει να καταστρώνει μικρές και μεγάλες ανταρσίες με τους δικούς μας νεκρούς, τον Μαουρίτσιο, τον Κάρλος, τον Σεμπαστιάν, τον Μιχάλη, τον Λάμπρο, τον Χρήστο και δεκάδες άλλους υπέροχους ανθρώπους που έφυγαν αφήνοντας ανεκπλήρωτα τα όνειρα τους.

Στο ερώτημα που ευλόγως διατυπώνετε γιατί πρέπει να ειπωθούν τώρα όλα αυτά η απάντηση είναι απλή.

Στο σύγχρονο περιβάλλον, όπου η ταχύτητα του ιστορικού χρόνου έχει εκτροχιαστεί, όπου τα γεγονότα αποσυνδέονται με ευκολία από τις συνθήκες που τα γέννησαν, όπου η πραγματικότητα αλλοιώνετε από τους παραμορφωτικούς φακούς δημοσιολόγων κάθε απόχρωσης, όπου η καθημερινότητα διαμορφώνετε ανάλογα με την εικόνα που πέφτει από τον ψηφιακό κόσμο μέσα στα κεφάλια των ανθρώπων, είναι αναγκαιότητα να κρατήσουμε ζωντανή την επαναστατική μνήμη, να γίνουν γνωστές όλες οι πτυχές της χωρίς να αφήνονται στην λήθη σημεία που θα βοηθήσουν στην διαστρέβλωση της.

Μαύρος Δεκέμβρης

Καθώς νέοι κύκλοι ριζοσπαστικών εμπειριών ανοίγονται δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για την επανεκκίνηση της αναρχικής εξέγερσης από την σύνδεση της με το σημείο αναζωπύρωσης της. Γιατί είναι κοινή παραδοχή ότι ένα κομμάτι της γενιάς των αναρχικών με τις μικρές και μεγάλες διαφωνίες τους που οπλίστηκε μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και τώρα βρίσκετε κλειδωμένο στα κελιά των ελληνικών φυλακών είχε ως σημείο αφετηρίας της τις νύχτες όπου οι εξεγερμένοι βρισκόντουσαν πίσω από τα οδοφράγματα και η αναρχία ανέπνεε ζωντανή ανάμεσα στα κατεστραμμένα σύμβολα της εξουσίας.

Καθώς οι δικές μας ανατρεπτικές εμπειρίες απομακρύνονται από το πεδίο των καθημερινών μας βιωμάτων μέσα στην αιχμάλωτη καθημερινότητα που ζούμε, επιχειρούμε να δημιουργήσουμε ένα σημείο σύνδεσης και ταυτόχρονα μια νέα αφετηρία. Ένα σημείο σύνδεσης με τις ιστορικές και πολιτικές μας καταβολές, μια νέα αφετηρία που θα αποτελέσει το πεδίο συνάντησης εξεγερμένων που δεν θα κατέβει ευκαιριακά στον δρόμο αλλά θα συμβάλει στην δημιουργία μιας άτυπης πλατφόρμας συντονισμού και δράσης της αναρχίας, εκεί που η στρατηγική επιβάλει την μονιμοποίηση της οργής, εκεί που η επαναστατική διαλεκτική επιβάλει την ολόψυχη στράτευση στον απελευθερωτικό αγώνα».

«Γιατί ο Μαύρος Δεκέμβρης δεν αποτελεί μια σκηνοθετική επανάληψη προηγούμενων εξεγερτικών γεγονότων αλλά ένα κύκλο αγώνα που συνδέει το παρελθόν με το παρόν αναζητώντας ένα μέλλον όπου η καθημερινότητα μας θα κατακλύζετε από πράξεις επίθεσης και ανταρσίας ενάντια στην εξουσία.

Γιατί αν και τα σώματα μας βρίσκονται έγκλειστα ανάμεσα σε τείχους και κάγκελα οι ψυχές μας βρίσκονται σε κάθε σημείο του πλανήτη που υψώνονται οι σημαίες της αντίστασης για έναν κόσμο ελευθερίας.

Γιατί οι καρδιές μας εξακολουθούν πεισματικά να χτυπάνε στους ρυθμούς της άγριας ελευθερίας, δίπλα στους συντρόφους του αναρχικού αντάρτικου κινήματος στην Βραζιλία που πυρπόλησαν τραπεζικά υποκαταστήματα καλώντας και αυτοί με την σειρά τους σε έναν Μαύρο Δεκέμβρη, στους πυρήνες της FAI και στις αντάρτικες συντροφιές που περνάνε στην επίθεση, στους μαχητές της ελευθερίας που πολεμάνε τους ισλαμοφασίστες στα εδάφη της Ροζάβα, στους αναρχικούς συντρόφους που με ρίσκο και αυταπάρνηση βοηθάνε στην ανοικοδόμηση του Κομπάνι, στους ταραχοποιούς της Μεγάλης Βρετανίας που εκδηλώνουν την οργή τους βίαια σπάζοντας τον ασφυκτικό κοινωνικό έλεγχο, στους αναρχικούς στην Ισπανία που χτυπιούνται από τις αντιαναρχικές επιχειρήσεις του ισπανικού κράτους, στους δρόμους της Χιλής όπου οι εξεγερμένοι συγκρούονται με τους μπάτσους και ανατινάζουν αστυνομικά τμήματα, στις πλατείες τις Τουρκίας όπου οι σύντροφοι μας έχουν πληρώσει με την ζωή τους την αντιπαράθεση με το κράτος μαφία του Ερντογάν, στους συντρόφους που ανάψανε τις φωτιές της καταστροφής στους δρόμους των Βρυξελλών στο Βέλγιο.

Παρ’ όλες τις χιλιομετρικές αποστάσεις ο αγώνας μας είναι κοινός και μοιραζόμαστε την ίδια χαρά και τους ίδιους πόνους με όλους αυτούς τους ανθρώπους που διαχέουν το δηλητήριο της ελευθερίας στον εξουσιαστικό κοινωνικό ιστό.

Κάπου εδώ φτάνω στο τέλος αυτής της αφήγησης.
Αυτός ήταν ο Αλέξανδρος και αυτός είμαι εγώ. Δεν μετανιώνω για κάτι και εξακολουθώ να πιστεύω ότι η μόνη αξιοπρεπής επιλογή στις μέρες μας είναι αυτή του πολύμορφου ανατρεπτικού αγώνα για την αναρχία. Για όλους τους λόγους του κόσμου η αναμέτρηση μεταξύ του κόσμου της ελευθερίας και του κόσμου της υποδούλωσης θα συνεχιστεί μέχρις εσχάτων.

Τιμή για πάντα σε όλους τους νεκρούς του απελευθερωτικού αγώνα!
Για έναν Μαύρο Δεκέμβρη!
Για την αναρχική αντεπίθεση στον κόσμο της εξουσίας!
Αλληλεγγύη και δύναμη σε όλους τους αναρχικούς αιχμαλώτους!
Ζήτω η Αναρχία!
Νίκος Ρωμανός

Η σύλληψη

Nikos Rwmanos Sillipsi

Ο Νίκος Ρωμανός συνελήφθη τον Φεβρουάριο του 2013 μαζί με ακόμα τρία άτομα για απόπειρα ένοπλης ληστείας στην Αγροτική Τράπεζα και στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο στο Βελβεντό Κοζάνης. Κατηγορήθηκε για συμμετοχή στην οργάνωση “Πυρήνες της Φωτιάς”, κατηγορία για την οποία αθωώθηκε στο μέλλον.

Νίκος Ρωμανός – Δημήτρης Πολίτης – Μπουρζούκος Ανδρέας – Γιάννης Μιχαηλίδης || Οι δράστες της ληστείας στο Βελβεντό Κοζάνης

Οι εικόνες από την σύλληψη του τότε, είναι τουλάχιστον αποκρουστικές και αποτυπώνεται ξεκάθαρα η βία που του ασκήθηκε, από την Αστυνομία, κατά τη διάρκεια της σύλληψης.

Η απεργία πείνας μέσα στη φυλακή

Ο Ρωμανός από τις φυλακές του Κορυδαλλού προανήγγειλε μέσω επιστολής την απόφασή του να ξεκινήσει απεργία πείνας. Λόγος της διαμαρτυρίας ήταν το γεγονός ότι δεν ενέκριναν τις άδειες που απαιτούνταν προκειμένου να παρακολουθήσει μαθήματα στην πανεπιστημιακή σχολή που είχε περάσει δίνοντας πανελλήνιες εξετάσεις μέσα από τη φυλακή. Η απεργία πείνας – που κατέληξε και σε απεργία δίψας- διήρκησε 31 ολόκληρες μέρες, κατά τις οποίες είχε στο πλευρό του χιλιάδες κόσμου (πραγματοποιούνταν πορείες και διαδηλώσεις ακόμα και στη Βαρκελώνη, στις Βρυξέλλες και άλλες ευρωπαϊκές πόλεις) που τον υποστήριζαν και από την οποία γλίτωσε “οριακά” έχοντας χάσει 17 κιλά.

Ο Ρωμανός δικαιώθηκε. Έπειτα από 31 ημέρες αποφασίστηκε από την κυβέρνηση να του χορηγηθεί άδεια παρακολούθησης μαθημάτων – υποχρεωτικών για να πάρει πτυχίο-, με ηλεκτρονική επιτήρηση (βραχιολάκι), μία απόφαση που προστέθηκε και καθιερώθηκε νομικά μέσω ενός εδαφίου που ανέφερε ότι:

α) Στους ίδιους σπουδαστές και φοιτητές (δηλαδή που είναι καταδικασμένοι ή υπόδικοι και δεν μπορούν να λάβουν άδεια) μπορεί να χορηγείται άδεια με ηλεκτρονική επιτήρηση χωρίς περιορισμένους όρους του δεύτερου εδαφίου παρ.3 του 282 του Ποινικού Κώδικα εφόσον έχουν παρακολουθήσει το 1/3 των μαθημάτων τους εξ αποστάσεως παρακολούθηση.

β) Η αίτηση άδειας φοίτησης με αυτές τις προϋποθέσεις δεν απορρίπτεται παρά μόνο με ειδική αιτιολογία”.

Μέσω αυτής της προσθήκης καθιερώθηκε κάτι αυτονόητο που όμως τόσα χρόνια ήταν απαγορευμένο για τους φυλακισμένους: Το δικαίωμα και η δυνατότητα στην εκπαίδευση και στη μόρφωση.

Η αποφυλάκιση

Στις 11 Ιουλίου του 2019 ο Νίκος Ρωμανός αποφυλακίστηκε ύστερα από έξι χρόνια. Η καλή του συμπεριφορά και η αποφοίτηση του από το Πανεπιστήμιο Αττικής ήταν αυτά που του “ξεκλείδωσαν” την πόρτα του Κορυδαλλού και κέρδισε την ελευθερία του.

Η σύλληψη του Νίκου Ρωμανού είχε γίνει τον Φεβρουάριο του 2013 μαζί με 3 ακόμη άτομα για απόπειρα ένοπλης ληστείας στην Αγροτική Τράπεζα και στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο στο Βελβεντό Κοζάνης. Για την υπόθεση αυτή, ο Ρωμανός καταδικάστηκε σε δεύτερο βαθμό σε ποινή κάθειρξης 11 ετών.

Για την υπόθεση των εκρηκτικών ο νεαρός καταδικάστηκε τον Μάρτιο του 2018, σε κάθειρξη 18 ετών. Το δικαστήριο δεν αναγνώρισε ελαφρυντικά και κυρίως αυτό της καλής διαγωγής εντός της φυλακής. Η απόφαση αυτή, ωστόσο, αναιρέθηκε από τον Άρειο Πάγο που έκρινε πως η απόρριψη των ελαφρυντικών και ειδικά αυτού της καλής συμπεριφοράς μετά την πράξη, που συνήθως αναγνωρίζεται σε μη κρατούμενους κατηγορούμενους, στερούνταν εμπεριστατωμένης αιτιολογίας.

Έτσι, η υπόθεση κρίθηκε εκ νέου από το Πενταμελές Εφετείο το οποίο τελικά αναγνώρισε το ελαφρυντικό της καλής διαγωγής από έγκλειστο και μείωσε την ποινή των 18 ετών κατά 4 έτη, επιβάλλοντας κάθειρξη 14 ετών.

Η απόφαση αυτή άνοιξε τον δρόμο για την αποφυλάκιση του Ρωμανού ο οποίος έχει πραγματικό χρόνο κράτησης έξι ετών που μετρά διπλά καθώς έχει «μεροκάματα» εντός της φυλακής. Ως έγκλειστος, ο Ρωμανός τελείωσε το Λύκειο στο σχολείο των φυλακών και πέτυχε την εισαγωγή του στη Σχολή Διοίκησης και Οικονομίας του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων του ΤΕΙ Αθήνας.