Τζέιμι Βάρντι: Η ποδοσφαιρική “αλητεία” που άγγιξε την κορυφή

jamie vardy h podosfairikh aliteia pou aggikse tin korifi

Η Leicester City χάραξε το όνομά της στην αγγλική ιστορία του ποδοσφαίρου κερδίζοντας την Premier League AGAINST ALL ODDS το 2016. Έκανε ήρωες τον Claudio Ranieri και τον Jamie Vardy, ο οποίος, “πυροβόλησε” τα δίχτυα 24 φορές, εκείνη τη θρυλική σεζόν. Ήταν τότε που ο Vardy προσαρτήθηκε στην αγγλική εθνική ομάδα.
Και ο 32χρονος συνεχίζει να παίζει σε υψηλό επίπεδο. Η μετάβαση στην κορυφή του παιχνιδιού δεν ήταν εύκολη για τον Jamie Vardy.

Ο Τζέιμι Βάρντι έχει περάσει πολλά. Και μέσα από αυτά που πέρασε είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα σ’ όλους αντιμετωπίζουν δυσκολίες. Να παίρνουν δύναμη, να μην τα παρατάνε, να πιστεύουν, να πεισμώνουν. Θυμίζει την ιστορία του Ρίκι Λάμπερτ. Που γνώρισε την απόρριψη, που βρέθηκε χαμηλά, που δεν σταμάτησε να μάχεται. Που έφτασε κι εκείνος να βιδώνει καπάκια σε εργοστάσιο… παντζαριών για να βγάζει τα προς το ζειν, για να κάνει αυτό που γούσταρε έστω και σε χαμηλό επίπεδο. Κι όπως και ο Λάμπερτ έφτασε να παίξει στη Λίβερπουλ που τον απέρριψε στα 17 του και την Εθνική Αγγλίας, έτσι και ο Βάρντι ζει το όνειρό του. Και μαζί του το ζούμε όλοι μας.

Όπως όλα τα παιδιά στην Αγγλία, έτσι και ο Τζέιμι Ρίτσαρντ Βάρντι, μεγάλωσε με όνειρα στο ποδόσφαιρο.

Και άρχισε η ιστορία του όπως ήθελε. Γεννημένος στο Σέφιλντ, ταγμένος στην αγαπημένη του Γουένσντεϊ, μέχρι τα 16 του φορούσε τη φανέλα της στις ακαδημίες. Εύλογα στόχος του ήταν να παίξει μελλοντικά στην πρώτη της ομάδα. Ο ήρωας του παραμυθιού όμως, δέχθηκε την πρώτη σφαλιάρα. Ηχηρή. Κι όταν έρχεται από την ομάδα που αγαπάς, πονάει ακόμη πιο πολύ. Τον απέρριψαν γιατί ήταν κοντός και δεν προβλέπονταν να ψηλώσει… Θυμάται για εκείνη την ημέρα που έμαθε τα μαντάτα: «Ήταν η χειρότερη μέρα στην ζωή μου. Την ημέρα που η ομάδα της καρδιάς μου, η ομάδα που υποστήριζα από μικρό παιδί, η Σέφιλντ Γουένσντεϊ με έδιωξε από τις ακαδημίες της, όταν ήμουν 16 ετών, επειδή ήμουν πολύ μικρόσωμος και δεν προβλεπόταν να πάρω άλλο ύψος, έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου. Πίστευα ότι τελείωσε η ζωή μου. Ότι ο κόσμος του ποδοσφαίρου δεν είναι για μένα». Και όπως εξηγεί παρακάτω, μάλλον στη Γουένσντεϊ πρέπει να… χτυπιούνται που δεν περίμεναν ένα καλοκαίρι να δουν τον Βάρντι να… ψηλώνει: «Εκείνο το καλοκαίρι -ανεξήγητα- πήρα 20 πόντους. Αυτό έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα, αφού έπρεπε να συνηθίσω το νέο μου κορμί. Έμεινα εκτός ποδοσφαίρου για 8 μήνες, αλλά ευτυχώς ένας κολλητός μου, με ενημέρωσε πως υπάρχει μία θέση κάπου στην Στόκσμπριτζ».

Ο επιθετικός της Λέστερ, είχε και μπλεξίματα.

Για να υπερασπιστεί έναν φίλο του όμως. Διαβάστε πως εξηγεί ο ίδιος πως η αστυνομία τον είχε… ζιπαρισμένο επειδή πλάκωσε δύο εξυπνάκηδες που πείραζαν έναν φίλο του: «Ήμουν έξω με έναν φίλο που είχε πρόβλημα ακοής και φορούσε ακουστικό και δύο τύποι θεώρησαν αστείο να αρχίσουν να τον κοροϊδεύουν, να τον προσβάλλουν και να τον χτυπούν. Δεν είμαι περήφανος από αυτό που έκανα, αλλά τον υπερασπίστηκα, όπως θα υπερασπιζόμουν κάθε φίλο μου. Αυτό με έμπλεξε. Επηρέασε την οικογένεια μου. Όλοι οι φίλοι μου ήταν έξω και διασκέδαζαν κι εγώ έπρεπε να μένω κλειδωμένος σπίτι. Ευτυχώς είχα μεγάλη συλλογή από DVD!».

Πως μ’ αυτό το τσιπάκι μπορούσε ο Βάρντι να ζει, να είναι σωστός στον περιορισμό του, να δουλεύει στο εργοστάσιο για… τρεις κι εξήντα και να παίζει μπάλα στη Στόκσμπριτζ;

«Ακόμα κι αν το χτυπούσες με ένα σφυρί ήταν αδύνατον να το σπάσεις! Ένας μεταλλικός κρίκος, με ένα τσιπάκι τον οποίο φορούσα στον αστράγαλο νύχτα – μέρα για να μπορεί να με εντοπίζει ανά πάσα ώρα η αστυνομία. Μέχρι τις 8 το βράδυ έπρεπε υποχρεωτικά να είμαι σπίτι». Και πως προλάβαινες κι έπαιζες αγαπητέ Τζέιμι Βάρντι στους αγώνες της Στόκσμπριτζ; Εξηγεί: «Αν τα εκτός έδρας παιχνίδια ήταν πολύ μακριά, μπορούσα να παίξω μόνο μία ώρα. Αν ήμασταν τυχεροί και κερδίζαμε, γινόμουν αλλαγή, πηδούσα τον φράχτη και κατευθείαν στο αμάξι των γονιών μου, ώστε να προλάβω να είμαι σπίτι στην ώρα μου. Αυτό κράτησε για 6 μήνες». Έμεινε εκεί, για τρία χρόνια κάνοντας μόνο £30 (περίπου 40 ευρώ) το παιχνίδι.

Το όνειρο στη Γουένσντεϊ δεν είχε happy end.

Ο Βάρντι δεν την έκοψε την μπάλα. Έπρεπε όμως να ζήσει. Ο Ρίκι Λάμπερτ είχε πει πως δεν ήξερε να κάνει τίποτα κι έπιασε δουλειά σ ένα εργοστάσιο βιδώνοντας καπάκια σε βάζα από παντζάρια. Ο Τζέιμι Βάρντι δούλεψε ως συγκολλητής μεταλλικών σωμάτων σε εργοστάσιο που κατασκεύαζε προσθετικά μέλη. «Η δουλειά ήταν πολύ επίπονη. Έπρεπε να κουβαλάμε πράγματα και να τα τοποθετούμε σε καυτούς φούρνους κι αυτό γινόταν εκατοντάδες φορές την ημέρα. Η πλάτη μου κάθε μέρα ήταν χάλια. Κάποια στιγμή έπρεπε να διαλέξω» έχει πει.

Μετά από επιτυχημένες τρεις σεζόν στο Στόκσμπριτζ, ο Βάρντι επέστησε την προσοχή του συλλόγου Conference North, Halifax Town. Έχοντας σημειώσει 27 γκολ σε μια σεζόν, ο τότε 23χρονος επιθετικός κέρδισε τον επαγγελματικό του συμβόλαιο στο Football League για την σεζόν 2011/2012 στην πόλη Fleetwood Town, όπου κέρδισε άλλα 31 γκολ.

Ο στόχος-άνθρωπος θα μπορούσε να έχει υπογράψει για Μπλάκπουλ, αλλά επέλεξε Leicester. Στην πρώτη του σεζόν στο πρωτάθλημα, δεν κατάφερε να σημειώσει – σημειώνοντας μόνο τέσσερα γκολ. αλλά την επόμενη σεζόν, ο σύλλογος κέρδισε την προωθητική ενέργεια στην Premier League με τα 16 γκολ της Vardy και με τον Kevin Nugent 20. Η επιτυχία τους στην Πρέμιερ Λιγκ το 2015/16 ήταν θρίαμβος όχι μόνο για τον Vasrdy αλλά για ολόκληρη την ομάδα, για όλη την ομάδα. Από τότε, ο Vardy έκανε 19 εμφανίσεις για τη χώρα του και σημείωσε έξι διεθνείς στόχους.

ΕΔΩ θα βρείτε και τα δύο βιβλία που έχει εκδώσει ο Βάρντι για την ποδοσφαιρική του καριέρα, για το πως έζησε την απόρριψη στο αγγλικό ποδόσφαιρο τα πρώτα χρόνια και φυσικά το success story που θα τον ακολουθεί για πάντα.