Διάσημοι Έλληνες που κέρδισαν την μάχη με τον καρκίνο

diasimoi ellines pou kerdisan tin maxi me ton karkino

Ο καρκίνος μπορεί να είναι δυνατός, αλλά εκείνοι κατάφεραν να τον δουν στα μάτια και να τον υποτάξουν. Ο λόγος για πολλούς διάσημους Έλληνες, οι οποίοι έδωσαν τη μάχη τους, η οποία είναι βέβαιο πως ήταν άνιση, αλλά παρόλα αυτά, κατάφεραν να βγουν νικητές.

Χάρις Αλεξίου

«Αισθάνθηκα τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια μου, όταν έμαθα ότι πάσχω από καρκίνο του μαστού», ήταν τα λόγια της Χαρούλας Αλεξίου. Και συνέχισε λέγοντας: «Με την ανακοίνωση της νόσου το σοκ είναι μεγάλο και κρατάει αρκετά. Βλέπεις τη ζωή σου από την αρχή και ερωτήματα του τύπου: ”Γιατί σε εμένα;”, ”Τι δεν έκανα καλά;”, ”Γιατί το επέτρεψα να συμβεί;”, απασχολούν το μυαλό σου. Γινόμαστε εγωκεντρικές, κλεινόμαστε στον εαυτό μας και δεν ενδιαφερόμαστε να μάθουμε ότι και άλλοι άνθρωποι νοσούν. Οι γυναίκες χρειάζονται βοήθεια για να βγουν από τον πολύ στενό κόσμο τους, να ξαναβρούν τον εαυτό τους και να συνεχίσουν τη ζωή τους ως μητέρες, σύζυγοι, φίλες, εργαζόμενες».

Σπύρος Παπαδόπουλος 

«Μου είπαν ότι έχω καρκίνο και θα κάναμε εξέταση να δούμε πόσο έχει προχωρήσει, αν έχει κάνει μετάσταση. Έχω μάθει να είμαι έτοιμος για όλα. Έπιασα το γιο μου, του είπα τι έχω και μιλήσαμε. Ο φόβος και η κατήφεια κάνει πολύ κακό στην υγεία. Η γενναιότητα και η ψυχραιμία σε βοηθάει πολύ. Έκανα ότι μου είπαν οι γιατροί. Είχα δύο τροχαία με τη μηχανή και ήμουν σίγουρος ότι θα πεθάνω. Σκεφτόμουν τι θα γίνει με το παιδί. Είμαι τρομερά προετοιμασμένος και για τα καλύτερα και για τα χειρότερα. Κι ο γιος μου είναι σαν κι εμένα. Ήταν κοντά μου συνέχεια. Κάναμε καλαμπούρια και πλάκες. Δεν φοβήθηκα. Οι γιατροί δεν το πιστεύανε, νόμιζαν ότι υποκρίνομαι. Ένας λόγος που πήγα πολύ καλά ήταν ο ψυχολογικός.»

 

Μαρία Χούκλη

«Κανείς δεν είναι προετοιμασμένος για το κακό, όσο ενημερωμένος κι αν είναι. Η είδηση ότι διαγνώστηκε καρκίνος στο στήθος σε χτυπάει σαν κεραυνός. Αλλάζει εντός σου τον ρυθμό του κόσμου. Σε θυμώνει, σε τρομάζει, σε απελπίζει. Απλώνεται γύρω σου ένας γυάλινος θόλος που αφήνει έξω όσα μέχρι τότε ήταν η καθημερινότητά σου. Μετά η ζωή σε τραβάει από το μανίκι κι έτσι πρέπει. Ανασκουμπώνεσαι και ορμάς κατά πάνω στον εσωτερικό εχθρό.

Όταν σου συμβαίνει κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι σου συμβαίνει. Αλλά μην αποθαρρύνεστε. Έτσι είμαστε φτιαγμένοι οι άνθρωποι. Απλώς οι γύρω σου χρειάζεται να μπορούν και να θέλουν να κολυμπήσουν μαζί σου στην ίδια φορά του χειμάρρου. Αρκεί να είναι εκεί για να σε κρατήσουν μην πέσεις δίνοντας τη μεγάλη μάχη. Η μάχη σε αυτή την περίπτωση είναι πόλεμος. Ιδίως στους δύσκολους καιρούς μας περισσότερο από ποτέ είναι και ένας πόλεμος οικονομικός διαχωρισμών- αποκλεισμών. Πάντοτε όμως θα είναι ένας αγώνας προσωπικός που έχει στρατηγική, έχει τακτική, απώλειες μικρές ήττες, αλλά φέρνει τη μεγάλη νίκη. Τα γεγονότα μετά την είδηση ότι εμφάνισες καρκίνο του στήθους έχουν πολύ πόνο και φόβο. Το σώμα σου εξαθλιώνεται, αλλάζει, χαράσσεται δια βίου.

Για πολύ καιρό η μόνη σου επιθυμία είναι να ξημερώσει και να είσαι καλά. Να νυχτώσει και να κοιμηθείς ήσυχα. Να το πω αλλιώς. Μπαίνεις σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με άγρια θηρία. Θα σε κομματιάσουν, αλλά είναι στο χέρι σου να βρεις την έξοδο και να βγεις στο φως. Γιατί ο καρκίνος του στήθους είναι ιάσιμος. Θα το ξαναπώ. Ο καρκίνος του στήθους είναι ιάσιμος. Δεν είναι το τέλος του κόσμου. Μπορεί να θεραπευθεί, αν εντοπιστεί νωρίς. Μετά όλα ασφαλώς θα είναι αλλιώς. Αλλά δεν θα είσαι λιγότερο γυναίκα.

Η ζωή μετά θα είναι πιο ουσιαστική. Αναδιατάσσονται οι προτεραιότητες. Αξιολογείς διαφορετικά πρόσωπα και καταστάσεις. Κανείς δεν είναι προετοιμασμένος για το κακό. Αλλά το μόνο που έχετε να φοβηθείτε είναι ο φόβος. Πρέπει να τον διασχίσετε και να περάσετε απέναντι. Θα περάσετε απέναντι».

Κώστας Χαρδαβέλας

«Εάν πιστέψεις ότι έχεις 70% πιθανότητα να φύγεις και 30% να μείνεις τότε μπορεί και να τρελαθείς. Δεν ξέρω αν αντέχετε αυτό το πράγμα, δεν ξέρω πώς μπορείς να ζήσεις με μία τέτοια σκέψη, πώς μπορείς να κοιμηθείς με τέτοια σκέψη. Εγώ πάντως όταν μου το είπε ο γιατρός, ότι έχω 30% πιθανότητες να ζήσω και 70% να φύγω απλά δεν το πίστεψα.

Μάλλον δεν το δέχτηκα, δεν μπορούσα να δεχτώ ότι εγώ αυτός που είμαι, με όλα αυτά που έχω κάνει στη ζωή μου, με όλες τις δραστηριότητες που έχω, που δεν έχω αρρωστήσει σχεδόν ποτέ μου, που ασχολούμαι με τον αθλητισμό, που έχω αντοχές φοβερές, δεν μπορούσα να πιστέψω, να δεχθώ ότι είχα μόνο 30% πιθανότητες να ζήσω. Από την πρώτη στιγμή πίστεψα ότι έχω 100% πιθανότητες να ζήσω. Έτσι μπορούσα και κοιμόμουν, έτσι μπορούσα κι είχα ξεπεράσει την αγωνία ενός τέλους που ήταν αναπόφευκτο σχεδόν γιατί άμα σου δίνουν 70% πιθανότητες να φύγεις, είναι σαν να σου λένε ότι θα φύγεις.

Το 70% είναι 7/10, 7 στις 10 πιθανότητες. Δεν με συνέτριψε αυτό το γεγονός, δεν με συνέθλιψε γιατί από την πρώτη στιγμή δεν το πίστεψα. Για μένα υπήρχε πιθανότητα πλέον, γιατί έτσι το έλεγε η ψυχή μου, 70% να ζήσω και 30% να φύγω, είχα ανατρέψει τις ιατρικές στατιστικές».

Βάσια Τριφύλλη

«Αυτοσαρκάζομαι σε βαθμό κακουργήματος γι’ αυτό και νίκησα αυτό το θηρίο. Αντιμετώπισα τον καρκίνο, όχι την επάρατο, με το χιούμορ και είμαι στη ζωή 25 χρόνια μετά. Κατάγομαι από καρκινογενή οικογένεια με τη γιαγιά μου να έχει πεθάνει από «κακό σπυρί» όπως το έλεγαν στην Κύθνο, και πρώτα τρίδυμα αδέλφια μου να πεθαίνουν ανά δυόμισι χρόνια. Τον καρκίνο δεν πρέπει να τον υποτιμάμε. Στο μεταξύ, έπαθα τέσσερις φορές ανακοπή καθώς ανακάλυψα ότι πάσχω από μεγαλοκαρδία. Ωστόσο είμαι στη ζωή και συνεχίζω διότι στη χώρα μας είμαστε πολύ τυχεροί, αφού έχουμε τους καλύτερους γιατρούς. Λυπάμαι πραγματικά που η κυβερνητική πολιτική αναγκάζει τους νέους μας επιστήμονες να φεύγουν από τη χώρα μας».

Ελένη Φουρέϊρα

Η Ελένη Φουρέϊρα, είχε μιλήσει για την περιπέτεια της υγείας της, καθώς είχε καρκίνωμα στις φωνητικές χορδές. Όπως είχε παραδεχθεί, το σοκ ήταν τεράστιο. Ακολούθησαν αγωνιώδεις στιγμές. Η νεαρή τραγουδίστρια υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση, η οποία θα μπορούσε να αλλοιώσει τις φωνητικές της χορδές. Ευτυχώς, όλα πήγαν καλά.

Στέφανος Κορκολής

 «Κι εγώ πάσχω από καρκίνο. Πέρυσι τον Οκτώβριο το ανακάλυψα, αλλά όπως με βλέπετε είμαι εδώ στο πιάνο μου, στη μουσική μου, δίπλα σε ανθρώπους που αγαπάω και… όλα διορθώνονται. Πρόληψη. Θα ήθελα να τονίσω στους νέους ανθρώπους… όσο μπορείτε σταματήστε το. Πραγματικά το τσιγάρο σκοτώνει… εγώ κάπνιζα τέσσερα πακέτα…Δεν ξεπερνιέται αυτή η αρρώστια. Την αποδέχεσαι, ζεις με αυτήν και πορεύεσαι. Βέβαια, αλλάζει η ζωή σου. Από τη μέρα που έκανα εγχείρηση μαζεύτηκα στο σπίτι μου. Το σώμα δεν αντέχει τα μακρινά ταξίδια, από την Ιαπωνία ως τη Βραζιλία, που έκανα πριν δίνοντας κοντσέρτα. Έκοψα το τσιγάρο και το αλκοόλ»

Κάτια Νικολαΐδου 

«Εκτιμάω κάθε μέρα που ξυπνάω. Δίνω ουσία σε πράγματα που δεν έβλεπα πριν. Είμαι πολύ ευτυχισμένη με απλά πράγματα. Δεν μ’ αρέσει να κρατάω κακίες. Νιώθω ότι κάνει κακό στο κάρμα μου. Είπα δεν πεθαίνω από αυτό. Όταν μου είπαν ότι θα σου πέσουν τα μαλλιά για έξι μήνες, έβαλα τα κλάματα. Λέω πρέπει να δουλέψω. Μου λένε …περούκες. Πήγαινα κανονικά στα γυρίσματα, καραφλή και έβαζα την περουκίτσα μου. Κάναμε γυρίσματα στη Σαντορίνη και κυκλοφορούσα βαμμένη με την περούκα και θυμάμαι βγαίνει ένας κύριος από ένα χρυσοχοείο και λέει: “Κορίτσι μου, βγάλε την περούκα! Είσαι πιο ωραία καραφλή”.» Ωστόσο αποκάλυψε πως ο σύζυγός της αποφάσισε να φύγει από τη ζωή της κάτι που της στοίχισε περισσότερο και από την ασθένεια. Όμως δεν το έβαλε κάτω και οπλισμένη με θάρρος τα κατάφερε.

Άντα Λιβιτσάνου

«Είμαι περήφανη για κάθε τραύμα και για κάθε ράμμα το οποίο δείχνει νίκη. Το νέο μου σημάδι από το χειρουργείο θα το φοράω σαν παράσημο απέναντι στον καρκίνο (κακοήθη όζο) του θυρεοειδούς που αφαίρεσα. Το μοιράζομαι μαζί σας γιατί για τρελή μου τύχη το ανακάλυψα τυχαία κάνοντας έναν υπέρηχο προληπτικό. Ηθικό δίδαγμα: η πρόληψη σώζει ζωές. Σίγουρα δεν είναι το πιο ευχάριστο πράγμα, αλλά είναι ο μόνος τρόπος να διαφυλάξουμε την υγεία μας και τους ανθρώπους που αγαπάμε. Μετά τη διάγνωση και την πλήρη άγνοιά μου με μεγάλη θλίψη έμαθα ότι τα κρούσματα καρκίνου του θυρεοειδούς μετά το Τσέρνομπιλ εκτινάχθηκαν στο 70% πάνω. Θύματα; Όλοι εμείς. Σας το κοινοποιώ για να σας παρακινήσω να κάνετε προληπτικούς ελέγχους. Ένας υπέρηχος μπορεί να σας σώσει.

Υγεία και φως σε όλους.

Με αγάπη,

Άντα”

Νίκος Κουρκούλης

«Μετά από μια οξεία παγκρεατίτιδα, διαπιστώθηκε ότι υπήρχε ένα πρόβλημα στην κεφαλή του παγκρέατος. Καρκίνος. Ήταν ένα ογκίδιο. Οι λέξεις δε με φοβίζουν. Οι γιατροί μου έδωσαν περιθώρια ελπίδας. Είχαν πει πως έπρεπε να πάω να χειρουργηθώ στο εξωτερικό. Είχα πολύ καλή διάθεση. Δεν πίστεψα ότι υπήρχε αυτό το πρόβλημα. Δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι ήμουν άρρωστος»

«Ένας φίλος μου με παρακινεί να πάμε στον Άγιον Όρος. Μπαίνουμε μέσα στο καράβι και είναι δυο άνθρωποι δίπλα μου. Μου λένε είμαστε θαυμαστές από την Αμερική. Τους είπα ότι θα πήγαινα κι εγώ σε λίγο καιρό. Ανακαλύπτω, λοιπόν, ότι ο ένας από τους δυο ήταν αυτός που θα με χειρουργούσε. Όταν φτάνω εκεί βρίσκομαι δίπλα στην εικόνα και ένας παππούλης με καλεί μέσα. Εκεί κατέρρευσα. Ένιωσα την ανάγκη να ανοίξω την ψυχή μου. Έκανα Πάσχα εκεί. Κατέβηκα στην Αθήνα και έκανα εξετάσεις (…) Πρέπει να πιστέψεις ότι θα γίνεις καλά. Ο πανικός και η κακή σκέψη δεν βοηθάνε καθόλου».

Μαρία Ιωαννίδου 

«Κάποια στιγμή «είδα» το σώμα μου να φεύγει από το νυχτικό και αισθανόμουν – δεν τον είδα – το χέρι του Φρέντυ απλωμένο κι εμένα να ανεβαίνω προς εκείνον. Το κορμί μου άρχισε να φεύγει και οι χτύποι της καρδιάς μου αδυνατούσαν, κατά τη διάρκεια μιας χημειοθεραπείας που μου έκαναν. Πέθαινα. Ο Δημήτρης έκλαιγε, οι γιατροί έτρεχαν κι εγώ δεν έδινα σημασία, αισθανόμουν μια απέραντη χαρά και γαλήνη. Το γούσταρα. Να μη φοβηθεί κανείς όταν θα «φύγει».

Αθηνά Τσιλύρα

«Όταν έμαθα ότι έχω καρκίνο, πήρα τις μαστογραφίες στα χέρια μου, πήγα σε μία γωνιά του νοσοκομείου και άρχισα να κλαίω. Χάθηκα. Δεν ήξερα πού βρισκόμουν, τι θα κάνω, τι με περίμενε. Ήταν πολύ βαρύ στο μυαλό μου να μου λένε: «Έχεις καρκίνο. Αύριο πρέπει να κάνεις μία χειρουργική βιοψία για να δούμε αν έχει επεκταθεί». Εκείνη τη στιγμή ήρθε μία γυναίκα δίπλα μου. Ήταν πάρα πολύ όμορφη. Μου είπε: «Γιατί κλαις;». Της απάντησα: «Από ευτυχία!». «Το εννοείς;», με ρώτησε. «Είσαι με τα καλά σου; Έχω καρκίνο», της απάντησα.

Τότε μου έδειξε το στήθος της και μου είπε: «Κοίτα! Το έχω περάσει. Μην σε νοιάζει! Αν είναι χειρουργήσιμος, περνάει. Να το θυμάσαι». Μου έδωσε τόσο πολύ κουράγιο αυτή η γυναίκα και είπα: «Θα το παλέψω και θα το αντιμετωπίσω». Την περίοδο των χημειοθεραπειών και των ακτινοβολιών είχα δίπλα μου έναν πολύ καλό ογκολόγο. Μιλούσαμε! Τότε υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα μιλάω ανοιχτά γι’ αυτό το θέμα, γιατί έστω και μία γυναίκα να μ’ ακούσει και να δει ότι δουλεύω, συνεχίζω τη ζωή μου κανονικά, το έχω ξεπεράσει και είμαι πολύ καλύτερα, ίσως τη βοηθήσω. Πολλές φορές η αρρώστια μπορεί να είναι ευλογία.

Σου δίνει τέτοιο χαστούκι που σε κάνει να εκτιμάς τα πράγματα διαφορετικά. Στη διάρκεια των χημειοθεραπειών έλεγα ότι όταν τελειώσει αυτή η ιστορία θέλω να κοιτώ απλώς τη θάλασσα. Θα είμαι ευτυχισμένη μόνο μ’ αυτό. Έγινα πολύ πιο δυνατός άνθρωπος»